Apeldoorn - Er is een reden dat ik achter de camera sta, en zeker niet ervoor...
Tja, wat zal ik zeggen, er is niks zo veranderlijk als een mens. Maar soms moet je ook gewoon iets doe wat niet helemaal binnen je comfortzone ligt.
Sinds twee jaar ben ik lid VNF Apeldoorn, de Apeldoorns fotoclub voor natuurfotografen. Wat ontzettend leuk is! Verschillende keren had ik, tijdens de ledenavond, wat foto's laten zien die ik door de jaren heen had gemaakt. Je verteld een verhaaltje bij de foto's die op dat moment op een groot scherm worden weergegeven aan de leden. Even ter informatie, dit is absoluut niet mijn favoriete onderdeel het toespreken van de zaal. Maar het is wel leuk om je hobby te delen met nog meer enthousiaste natuurfotografen.
Enkele maanden geleden werd ik benaderd door de voorzitter van de club, hoe zou je het vinden om een presentatie te geven tijdens de openbare dag op 26 september, in Orpheus? Je maakt zulke mooie foto's en wij zouden het super leuk vinden als je daarvan wat laat zien..... Euh..... Dit is echt iets wat ik totaal niet ambieer, spreken voor een zaal vol mensen. Maar laat me er een nachtje over nadenken. De volgende dag spraken we elkaar op de fotoclub en liet hij de flyer zien die al was gedrukt. Daar stond al mijn voornaam op gedrukt. Iets met lichte druk... Ok, wat moet ik doen, om hoeveel mensen gaat het, hoelang moet ik op het podium staan en hoeveel foto's moet ik laten zien?
Het kwam er op neer dat ik ongeveer 15 minuten op het podium zou staan. Gemiddeld 6-10 seconden een foto laat zien dus ik kwam op zo'n 70 foto's die ik zou moeten laten zien. De maanden erna begonnen de voorbereidingen. Welke foto's wel, welke foto's niet laten zien, wat vertel ik erbij. Daar kwam ik erachter dat je best kort en bondig moest zijn want anders kwam ik niet uit met mijn tijd. Verschillende avonden zat ik met een stopwatch de presentatie te oefenen. Ergens vond ik het wel eng, maar ook echt een eer om mijn foto's aan een groot publiek te laten zien. En het vertellen over mijn grootste hobby / passie, het fotograferen van libellen, vlinders, reptielen en amfibieën.
Enkele weken voor de presentatie hadden we een soort "generale" repetitie. Dat was een behoorlijk spannend moment. Wat zou iedereen daarvan vinden. Maar het resultaat was goed, hier en daar nog wat puntjes op de i maar het zag er goed uit.Zaterdag 26 september was de grote dag. Eerlijk gezegd was ik redelijk relaxed want ik was goed voorbereid. Een gezonde spanning had ik zeker wel, maar het was te doen. Twee uur voordat ik op moest, mochten we al een sneak preview hebben hoe het podium eruit zag. Dit was wel vet. Een echt podium in een groot theater en een scherm van ruim 8 meter lang waarop straks mijn fotoś te zien zouden zijn. Hoe vet!
Ondertussen waren wat vrienden en familie ook gearriveerd om mijn optreden te bewonderen. Rond 15.00u was ik aan de beurt. Voor mij waren twee sprekers, dus ik stond achter de schermen te wachten met een gezonde spanning. En toen was het zover, ik mocht mijn presentatie laten zien. Een kwartier lang vertellen over mijn foto's. Er zat zo'n 600 man in de zaal. En na een kwartier was het klaar! Alles was goed gegaan gelukkig. Het was super gaaf om te doen, maar ik sta toch liever achter de camera...